Koffietijd

Bep zet koffie. Vorige week waren zo nog over de grens in Emmerich om boodschappen te doen – Duits brood, die koekjes die Hans zo graag lust, bier. Het zou wel een van de laatste keren zijn. Het werd steeds moeilijker met haar heup en Hans werd ook steeds sneller moe. Ze haalt de sachertorte uit de ijskast en zet hem onder een stolp om op temperatuur te komen. Hans houdt niet van te koude taart, het doet zijn kiezen pijn.

De koffiepot, kopjes, schoteltjes, lepeltjes, melk kannetje, suikerpot, bordjes en vorkjes gaan op het dienblad. Bep draagt alles voorzichtig de voorkamer binnen. Hans staat op zodra hij haar hoort en komt op haar af om het blad van haar over te nemen.

“Schätzling, wees jij toch voorzichtig. Straks val je nog om en wat moet ik dan?” Hij lacht, maar zijn ogen staan bezorgd. Ze glimlachen elkaar aan over het dienblad. Hij neemt het over en zet het op de koffietafel. “Roep me volgende keer, verstaan?”

“Ja, verstaan,” glimlacht ze, zoals altijd. Morgen zal ze weer de koffie binnen dragen, en geeft hij haar weer hetzelfde standje, dat weten ze allebei best. Maar dit ritueel is hen even lief als het koffie drinken zelf.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s