Verjaardag

Je kijkt er zo lang naar uit, maar dan is het alweer voorbij. Esmée is gisteren 6 jaar geworden. De slingers (fel gekleurd, zelf-gemaakt van kringlooppapier, natuurlijk) hangen nog op. Ballonnen zijn milieu onvriendelijk, maar er staan wel overal bloemen uit de tuin en Fleur en Stijn hebben samen een grote kliederposter gemaakt. Tussen de hand- en voetafdrukken staat er in enorme, onregelmatige letters: Lang Leve Esmée. Het accent op de e lijkt er later ingetekend te zijn door een vastere hand.

De jarige is niet blij. Esmée zit op de grond onder haar poster te huilen met de lange uithalen van iemand die al een tijdje bezig is. Voor haar op de grond liggen haar nieuwe kleurpotloden, een houten treintje en een ronde puzzel die papa zelf gemaakt heeft met de figuurzaag. En haastig kapotgescheurd glimmend roze inpakpapier van de V&D.

“Ja, ik dacht, zal ik het nou zeggen of het maar laten, maar anders is het ook zo zonde.” Barbara is aan de telefoon. In haar hand heeft ze een Barbie-pop met een lange zeemeerminstaart en golvend blond haar. De pop heeft een schelpenbikini die net haar volle borsten bedekt.

“We leven heel bewust. Ja, heel lief bedoeld, maar weet je wel dat plastic niet biologisch afbreekbaar is? Het blijft eeuwig in de grond zitten.”

Barbara speelt afwezig met het haar van de Barbie. Esmée ziet het en rent huilend op haar af. Grijphandjes willen de Barbie van haar afpakken. Barbara trekt de pop geërgerd weer terug.

“Dat is dan jouw keuze. Esmee speelt liever met simpele dingen. Met knikkers is ze ook al blij. Als ze tenminste van echt glas zijn natuurlijk. Of van die leuke houten poppetjes.”

Esmée huilt nu zo hard dat het moeilijk wordt voor Barbara om de andere moeder te verstaan. Ze duwt haar dochtertje van zich af en sist: “Ga nou even met die puzzel spelen ofzo, laat mama even met rust.”

“Als dat nou het enige was,” zet ze, onbedoeld fel, weer in, “maar we willen onze dochters een positief vrouw-beeld meegeven. Hoe moeten ze nou later hun plaats in de samenleving innemen als onafhankelijke, volwaardige mensen als ze denken dat een echte vrouw grote tieten en een staart heeft?”

De andere moeder heeft opgehangen. Barbara zucht diep. Terwijl ze op Esmée afloopt om haar te troosten, klinkt er vrolijk gejodel uit de keuken, waar Fleur zingt: “Grote tieten, grote tieten.”

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s