Haast

Vandaag is Peter aan de beurt om de kinderen naar school te brengen.

“Kom je langs de glasbak?” wil Barbara weten, terwijl ze Albert Heijn tassen vollaad met lege flessen en potten.

Peter, met Stijn op schoot, propt haastig zijn laatste stukje boterham naar binnen. Stijn is nogal onrustig – vandaag is zijn eerste dag op de kleuterschool. “Ja, en langs de papierbak. Ik kan de kranten ook wel wegbrengen.”

Barbara knikt kort. De steeds groeiende stapel kranten bij de voordeur staat een beetje slordig. “Red je het verder? Ik moet nu echt gaan anders mis ik de trein.” Ze schiet haar regenjas aan. Dan haar laarzen. Ze propt haar spijkerbroek in de laarzen en doet haar rugzak om.

“Dag mama!” roepen Fleur en Esmée van de ontbijttafel, hun gezichtjes volgesmeerd met pindakaas. Barbara glimlacht en komt nog even terug naar de tafel om ze een zoen te geven.

“Een pindakaaskusje,” zegt ze. De meisjes schateren vrolijk.

Mama rent de deur uit en springt op haar fiets. Even later is ze de hoek om. Het is twintig minuten fietsen naar het station, maar dat is goed voor de gezondheid – en het milieu natuurlijk.

In de eetkeuken wordt het ontbijt snel opgeruimd. Tenminste, zo snel als Peter dat kan met zijn drie kleine hulpjes. Hij wast snel de borden af met wat overgebleven water uit de waterkoker in een teiltje. Fleur, de oudste van 8, kan net niet bij het kastje waar de ontbijtspullen in kunnen en klautert behulpzaam op het aanrecht. Esmée geeft haar de pot zelfgemaakte jam aan, maar de vingertjes kunnen er net niet bij en met een enorme klap valt de pot op het aanrecht stuk. Huilen, natuurlijk, en glas. Peter schrikt zich kapot, laat de afwaskwast vallen en schiet te hulp. Kusjes, pleister, stoffer en blik, doekjes. De tijd tikt. Nog even en Stijn komt te laat voor zijn eerste dag.

Met behuilde ogen kijken de meisjes toe hoe papa opruimt. Hij schudt het stoffer en blik uit in de kleine vuilnisemmer, bijna leeg omdat alles toch ook hergebruikt kan worden.

“Papa,” Fleur klinkt streng nu. “Het glas moet in de glasbak en de jam bij het compost.”

Papa kijkt op, betrapt. “Niet tegen mama zeggen.”

Fleur blijft streng kijken, maar Esmée grijnst waterig, een groot gat waar haar voortanden eerst zaten.

“Hup, jassen en schoenen aan. We zijn al laat.” Peter laat alles verder op tafel staan en duwt de kinderen de hal in. Regenjassen aan, laarsjes aan, broodtrommeltjes in de tassen. Peter rent nog snel even terug om de boter en de kaas in de ijskast te doen en zijn laptop tas te pakken.

Buiten laadt hij de kinderen in de felgekleurde bakfiets en fietst met een flinke vaart de straat uit. In de hal staan de vergeten lege flessen en de stapel kranten.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s